بخشايش الهي گمشده اي را در مناهي ( نهي شده ها ) چراغ توفيق فرا راه داشت تا به حلقه ي اهل تحقيق در آمد به يمن قدم درويشان و صدق نفس ايشان . ذمائم اخلاقش ( اخلاق نكوهيده  ) به حمائد (پسنديده ) مبدل گشت . دست از هوي و هوس كوتاه كرد و زبان طاعنان در حق او همچنان دراز كه بر قاعده ي اول است و زهد و طاعتش نامعول ( غير قابل اعتماد ) .

به عذر و توبه توان رستن از عذاب خداي      و ليك مي نتوان از زبان مردم رست

طاقت جور زبان ها نياورد و شكايت پيش پير طريقت برد كه از زبان مردم برنجم ،جوابش داد كه شكر اين نعمت چگونه گزاري كه بهتر از آني كه پندارندت .

چند گويي كه بد انديش و حسود                عيب جويان من مسكينند

گه به خون ريختنم بر خيزند                    گه به بد خواستنم بنشينند

نيك باشي و بدت گويد خلق                       به كه بد باشي و نيكت بينند

ليكن مرا كه حسن ظن همگان در حق من به كمال است و من در عين نقصان، روا باشد انديشه بردن و تيمار خوردن .

من هر آينه از ديده ي همسايگانم پوشيده ام و خداي ، آشكار و نهان مرا مي داند .

در بسته به روي خود ز مردم              تا عيب نگسترند ما را

در بسته چه سود و عالم الغيب               داناي نهان و آشكارا

 

گلستان سعدي