راز

                    شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

                      بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته ی صبرم به مقراض غمت ببریده شد

                         همچنان در آتش مهر تو خندانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

                   کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست

                              این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست

                         ورنه از آهم جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چو شبست

                       با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

                          تا در آب و آتش عشقت گدازم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

                       چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

                           تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع